Wim van Essen, pastor

              “Dit gebeurt in de grote stad, dachten we”…

Met vette letters stond het deze week in de editie “Achterhoek” van onze regionale krant,

Maar het gebeurde ‘gewoon’ in de driehoek Zutphen, Vierakker, Wichmond, ergens aan de kant.

De Den Elterweg, samen ‘gangs naar huus’, niets vermoedend op weg van het leven naar de dood,

grof geweld met een dramatisch einde, hij kon niet meer worden gehoord of gezien,

de schok, de woede, het niet begrijpen van onze samenleving is als gebruikelijk weer groot.

Een jonge mens met een naam, met een levensverhaal van nog pas achttien jaar,

hij was bijna thuis, is nu niet meer in ons midden, is niet meer hier.

Een goede vriendin haalt nu herinneringen op:

‘Hij was zo’n  ontzettend goede jongen, hij had respect voor mens en dier’.

Op de grens van zaterdagnacht naar Moederdag, een dag dat je herinnert van wie je leven ontving,

krijg je hardhandig een ‘lesje geleerd’ , geslagen, getrapt en ongelukkig geraakt, als een ding.

De burgervader liet weten: ‘dit gebeurt in de grote stad, niet op het platteland’,

In werkelijkheid wisten we toch al beter: dit is echt niet alleen meer van stad of strand,

met heel ons samenleven is iets fundamenteel mis, er is écht iets aan de hand.

Een tocht in stilte is weer een bewijs dat we het tij nog steeds niet weten te keren,

dat we van de gevolgen van geweld in huis of op straat nog maar weinig weten te leren.

Eerbied voor ieders mens zijn en leven was ons toch oorspronkelijk vanaf het eerste licht mee gegeven?

We moeten er niet aan denken, we moeten het toch niet willen, een samen leven vol angst en beven?

Deze schok is net zo groot: dat enkele nog jonge mensen de waarde van respect voor leven

compleet zijn kwijtgeraakt, met voeten hebben getreden.

Het geeft te denken dat mensen op ruzie en onenigheid vaak geen ander antwoord meer weten.

De vader van een ander geweldsslachtoffer had eens gezegd: ‘het heeft geen zin de samenleving de schuld te geven,  wij zelf zijn het die de samenleving zijn en maken’.

Bij het waarden vol en levend houden van ons samen leven, lijken er steeds meer af te haken.

Wie, welke groep, welke partij, welke mens neemt ons samen leven bij de hand,

opnieuw beginnen en op weg naar meer hartelijkheid en veiligheid in stad en land?

Wie neemt ons samen leven bij de hand, op de weg van vandaag naar morgen,

een samenleving zonder de angst van deze zorgen:

dat maar vijf minuten of een paar honderd meter je scheiden van dood of leven

Laten we blijven staan aan de kant van het leven we zijn er om elkaar dàt volop te geven…